De Tibetaanse Mastiff is, ondanks dat hij niet zo bekend is als andere rassen, mede bepalend geweest voor de ontwikkeling van talrijke bekende vee-bewakende honden, waaronder de Berner Sennenhond, St. Bernard, Newfoundland, Komondor, Napolitaanse Mastiff, Dogue de Bordeaux, en Mastiff.

De Tibetaanse Mastiff is een natuurlijke rashond waarvan de geschiedenis terug kan gaan tot 3000 v. Christus en die genoemd is naar het land waaruit hij afkomstig is. Vroege rotssculpturen tonen honden die duidelijk van het mastiff ras zijn met mensen. De Tibetaanse Mastiff zou volgens deze gegevens de oudste van alle grote rassen zijn.
De Tibetaanse Mastiff wordt voor het eerst schriftelijk vermeld in Marco Polo’s verslag van zijn bezoek aan het Oosten in 1271, waar hij er een tegenkwam in de Chinese provincie Szechuan. Het verhaal beweert dat de honden, die “zo groot als ezels” waren, met Tibetaanse handelaars meereisden omdat tijgers een bedreiging vormden.

Op zijn reizen en tijdens minstens een deel van zijn terugkeer naar Europa zou Marco Polo met een van de honden gereisd hebben. Er is echter geen bewijs dat het dier tot in Italië geraakt is.
Het is belangrijk om de bewering dat honden even groot zijn als lastdieren met een korreltje zout te nemen. De inheemse ezels van de streek zijn aanzienlijk kleiner dan die in het Westen. Er zijn echter betrouwbare recente meldingen van in Tibet verblijvende hoektanden die veel groter zijn dan de specificaties die in de ra standaards van de Engelse Kennel Club staan.

Tibetaanse Mastiff


Er zijn Tibetaanse exemplaren gemeten die op de schouder 91,5 cm hoog zijn.

Dat is 25,5 cm hoger dan wat de ras standaard als minimumhoogte opgeeft!
Deze enorme honden evolueerden om te overleven in een barre omgeving in Tibet’s hoge tafelgebied, waar de hoogten variëren van 3.200 tot 5.000 meter. Extreme temperaturen variëren van -16.7 C tot 37.7 C en kunnen in één dag omslaan van bittere kou naar zinderende hitte.
De honden kunnen tegen vrijwel elke graad van kou, maar ze doen het niet goed in vochtige, regenachtige omstandigheden de typische jaarlijkse regenval in Tibet is tussen 100 en 300 millimeter.

In het verleden werden Tibetaanse Mastiffs gebruikt om land en eigendommen te beschermen, waaronder kloosters, hele dorpen, handelskaravanen, en herdersdieren. Ze beschikten over het gereedschap dat nodig was om wolven en luipaarden van yaks, geiten en schapen af te houden, want ze beschermden het vee.
George Bogle beschreef de honden die hij observeerde als zeer venijnig en “sjokkend als een leeuw” in 1774, toen hij op expeditie was om handelscontacten in Tibet te leggen.
Volgens zijn verslag werden de dieren overdag vastgebonden maar ’s nachts losgelaten om een oogje in het zeil te houden voor roofdieren en indringers. In latere verslagen werden de honden beschreven als te gevaarlijk om te benaderen, tenzij hun eigenaars erbij waren.
De onderkoning van India, Lord Hardinge, schonk koningin Victoria een Tibetaanse Mastiff in 1847, en de toekomstige Edward VII bezat er een in 1874. Omdat die hond prominent tentoongesteld werd, hadden de mensen belangstelling voor het ras.


Maar omdat er behalve Tibetaanse Mastiffs ook andere enorme hoektanden inheems zijn in de Himalaya, zijn bepaalde historische verslagen uit deze tijd onduidelijk.
In het begin van de 20e eeuw importeerden kolonel en mevrouw Eric Bailey veel Tibetaanse Mastiffs naar Engeland. Ze droegen bij aan de verduidelijking van de rasstandaard voor een aantal Tibetaanse hondachtige in de jaren 1930, met name de Tibetaan Mastiff.
De honden kwamen pas in 1958 in de Verenigde Staten aan, toen president Dwight D. Eisenhower een paar ontving en het andere aan senator Harry Darby gaf.


Ann Rohrer van de Langtang kennel in Pearblossom, Californië, was echter de eigenares van Kalu van Jumla, die als de eerste stichtingshond van het land diende. Hij was de eerste dekreu van The Tibetaan Mastiff Club die geregistreerd werd (wat de American Tibetaan Mastiff Vereniging werd).
Het feit dat de honden in hun geboorteland dreigden uit te sterven als gevolg van China’s verovering van Tibet in 1959 was een van de drijvende krachten achter hun verhuizing naar de Verenigde Staten.

Communisten eisten dat de honden ter dood gebracht zouden worden, anders zouden hun eigenaars omkomen. Zij die zich inzetten voor de instandhouding van dit uitgestorven ras fokten de dieren die dit onderdrukkende decreet hadden overleefd in het geheim op en haalden ze uit Tibet. Een echte edele lijn van hondachtigen zou in de vergetelheid verdwenen zijn als hun inspanningen er niet waren geweest.
De Tibetan Mastiff Club (TTMC) werd in 1974 in de V.S. opgericht, en haar register en stamboek werden in 1975 gevormd.
De Tibetaanse Mastiff deed mee als zeldzaam ras tot januari 2007, toen de American Kennel Club het erkende als een legitiem werkras. De Tibetaanse Mastiff wordt door de Kennel Club gecategoriseerd als een erkend werkras in het VK.

Vergelijkbare rassen

Alle andere grote rassen uit de omgeving zijn af en toe verward met de Tibetaanse Mastiff, ondanks het feit dat geen van hen op deze opvallende dieren lijkt.
Dit komt deels omdat alle rassen af en toe gebruikt zijn als beschermers van vee of eigendommen. Andere zijn echter ook tragisch genoeg gebruikt voor hondengevechten en voor de jacht.

Mastiff van Bangara

Er bestaat een neiging om de Bangara Mastiff te verwarren met de Bhotia, een ander reusachtig hoektand dat in dit gebied inheems is. Om de yak kuddes te beschermen, werd het hedendaagse Bangara ras uit de Tibetaanse Mastiff ontwikkeld.
De Banjara (Ban-Djara) Mastiff en de Banjara Hond zijn niet te verwarren met de Bangara. De Bangara is een groot, sterk en koppig ras dat een merkbare vijandigheid tegenover andere honden vertoont en zelfs aan geënsceneerde vechtpartijen heeft deelgenomen.
Hij heeft een vierkante lichaamsbouw met brede schouders en een diepe borst. De lange en ruige, zwart met tan gekleurde vacht heeft enkele witte patronen op de borst en voeten. De honden zijn gemiddeld 0,68 meter.

De Bhotia (Himalayaanse Schapendoes)

De Himalayaanse Herdershond komt oorspronkelijk uit Nepal en beschermt het vee. De Tibetaanse Mastiff en talrijke Indiase mastiffs zijn naaste verwanten van deze berghond.
Het ras leeft bij voorkeur buiten en wordt buiten India en Nepal bijna nooit gezien. Hij is geliefd als gezelschapssoort in de streek en is zowel sterk als robuust.
De honden hebben een abrikooskleurige of bruine vacht. Normaal zijn vrouwen 20 tot 0,5-0,6 meter groot, terwijl mannen meestal 0,6 tot 0,65 meter groot zijn.

Apso Kyi

De nomadische bewoners van Tibet gebruiken de Kyi Apso, een groot veehoeders, om hun yaks, schapen en geiten te verdedigen. Dit ras is ontspannen en kalm als het geen dienst heeft.
De Kyi Apso is een reusachtige hond, die in grootte lijkt op de Tibetaanse Mastiff, ongeveer 0,70 meter groot is en ongeveer 45,35 kilo weegt. Hun vacht varieert in lengte van 7,62 tot 15,24 cm.
Het ras is uiterst atletisch en heeft bijna niet de neiging om aan te komen, en elke vachtkleur is aanvaardbaar.

Shakhi – (Tibetaanse Jachthond)

Vergeleken met andere rassen uit Tibet, Nepal, en de rest van Centraal Azië, is de Shakhi of Tibetaanse Jachthond ongelooflijk ongewoon. Het is ook een herdersdier, een waaksoort, en een bekwaam jager.
De traditionele Shakhi komt voor in twee verschillende maten en kleuren. Ze zijn meestal wit met rode, zwarte, of bruine patronen als ze voor de jacht gebruikt worden. Ondanks hun slanke bouw zijn de honden krachtig en robuust. Het ras is waterdicht en heeft een dichte, ruige vacht met een spitsstaart. 0,5 meter is ongeveer hoe lang de doorsnee mens is.