Een van de meest cruciale facetten van een goede hondenhouderij is de preventieve gezondheidszorg. U bent de enige die echt kan begrijpen wat de eisen van uw hond zijn op het gebied van gezondheid gedurende zijn hele leven.
Uw hond zal langer leven als hij goed verzorgd wordt, wat hem ook gelukkiger en welgemanierder zal maken.

Hoe een gezonde hond adopteren

Natuurlijk zijn er stappen die u kunt en moet ondernemen om er zeker van te zijn dat u een gezonde Tibetaanse Mastiff puppy adopteert, maar er is geen enkele manier om helemaal te garanderen dat een puppy vrij zal zijn van gezondheidsproblemen of genetische abnormaliteiten.
Uw beste verdediging is in zee te gaan met een betrouwbare fokker van een gerenommeerde kennel. De adoptieprocedure houdt in dat de medische voorgeschiedenis van de ouders wordt nagegaan en dat alle bestaande medische informatie over de puppy wordt opgevraagd.
Vraag om de bevindingen van eventuele genetische tests die bij de honden in de kennel zijn uitgevoerd, te bekijken, samen met de ondersteunende documentatie. Als er geen concreet bewijs is om een bewering over testen te staven, geloof het dan niet.

Gezondheid Tibetaanse Mastiff


Deze tests kunnen alleen gedaan worden voor een select aantal ziekten, waaronder heupdysplasie, cataract, epilepsie of hypertrofale cardiomyopathie.
Hoewel temperament niet per se een zorg van de gezondheidszorg is, worden elk jaar vele Tibetaanse Mastiffs ingeslapen omdat hun eigenaars niet in staat zijn hun agressieve neigingen te reguleren of te beheersen.
Het is van vitaal belang om op zijn minst te proberen vast te stellen of een genetische lijn een neiging tot geweld vertoont. Dit is een van de redenen waarom u referenties moet vragen en contact met hen moet opnemen nadat u een Tibetaanse Mastiff puppy hebt geadopteerd. Probeer altijd te weten te komen hoe goed de kennelhonden aan hun nieuwe thuis waren aangepast.

Snelle medische hulp

Sommige cruciale gezondheidsprocedures moeten al worden uitgevoerd voordat u uw hond mee naar huis neemt. Puppy’s worden routinematig gecontroleerd op zowel inwendige als uitwendige parasieten (wormen en/of vlooien) vanaf ongeveer twee weken leeftijd.
Het aanbevolen vaccinatieschema begint met 6 tot 8 weken, maar daarover bestaat nogal wat controverse, zoals wij zo dadelijk zullen zien.
Ongeacht waar de hond verblijft, is een algemeen gezondheidsonderzoek om de zes maanden vereist. Een gebitscontrole, het begin van een levenslang hartwormpreventieprogramma, en de keuze om het dier te steriliseren of te castreren vallen allemaal onder deze controle.
Gebitsverzorging De tandverzorging voor uw hond moet zo vroeg mogelijk in het leven van de hond beginnen, en is veel belangrijker dan u zich misschien realiseert. De meeste gezelschapshonden beginnen parodontale ziektesymptomen te vertonen tegen de leeftijd van vier jaar.
Dit risico kan aanzienlijk worden verkleind door regelmatig het gebit te laten reinigen, thuis te poetsen, en tandkluiven en speeltjes te gebruiken. Tandvleesaandoeningen worden veroorzaakt door gebitsproblemen, die ook een slechte adem veroorzaken.
De volgende aanwijzingen voor een vermoedelijk gebitsprobleem moeten door een deskundige dierenarts onderzocht worden:

Ontbrekende, afgebroken of loszittende tanden.
Veranderingen in eetgewoonten die een teken van pijn of infectie kunnen zijn.
Ontstoken, gezwollen of bloedend tandvlees.
Slechte adem.
Kwijlen dat al dan niet bloed bevat.

De kleur van de tanden.

Bespreek de beste manieren om het gebit van uw Tibetaanse Mastiff te onderhouden vanaf het eerste bezoek aan de dierenarts.
Een betrouwbare dierenarts vinden
Een van de meest cruciale keuzes die u ooit zult maken om het welzijn van uw huisdier op lange termijn te ondersteunen, is het kiezen van een bekwame dierenarts. Dierenartsen zijn uitzonderlijke all-round verzorgers voor honden, die in alles voorzien, van zuigelingen- tot seniorenzorg.
De dierenarts zal suggesties doen op basis van de ononderbroken medische voorgeschiedenis van uw hond, en van eventueel noodzakelijke diagnostische tests, gedurende het hele leven van uw hond. De dierenarts zal een kopie hebben van alle dossiers van alle noodzakelijke deskundige behandelingen, en van alle mogelijke noodscenario’s.
U wilt een dierenarts die een bondgenoot is om u te helpen de vaak ingewikkelde medische behandeling te begrijpen, en die een advocaat voor uw hond is. De beste dierenartsen hebben uitstekende “bedside” manieren met zowel mensen als dieren. U vertrouwt op uw dierenarts om u de kennis te geven die u nodig hebt om verstandige beslissingen voor uw hond te nemen.
De belangrijkste eigenschap van een dierenarts kan een groot diagnostisch inzicht of empathisch begrip zijn, afhankelijk van de comfortzone van de eigenaar. De ideale kandidaat zal beide eigenschappen bezitten (plus nog meer) en toegang hebben tot de modernste machines.
Weten wat de openingstijden van de dierenkliniek zijn en waar u in geval van nood terecht kunt, is ook van cruciaal belang.

Hoe ver is de faciliteit van uw huis verwijderd?
Zal de dierenarts zo nodig huisbezoeken afleggen?
Krijgt uw hond regelmatige zorg van één dierenarts of van andere dierenartsen in de kliniek?

Heeft de potentiële arts specifieke ervaring met de behandeling van Tibetaanse Mastiffs?
Beschouw de dierenarts van uw hond als zijn of haar hoofdbehandelaar, maar bedenk wel dat de diergeneeskunde tegenwoordig zeer divers is. Als u doorverwijzingen nodig hebt naar chirurgen, oogartsen, internisten, cardiologen, oncologen, neurologen, en andere deskundigen, ga dan na of de dierenarts op deze gebieden contacten onderhoudt.
Maak een korte lijst van mogelijke klinieken in uw buurt, en ga dan bij elke kliniek langs met als enige bedoeling de lokatie te inspecteren en de dierenarts te ontmoeten. Maak een gewone afspraak, maar vermeld de reden van uw bezoek en dat u meer dan bereid bent de standaard kantoorbezoekkosten te betalen. U moet een faciliteit van uw lijst schrappen en verder zoeken als een kantoor zich verzet tegen een betaald bezoek met het oog op een gesprek.
Wanneer u toch naar een kliniek gaat, zorg er dan voor dat u al uw vragen op papier hebt staan voordat u gaat. Dierenartsen leiden een hectisch leven. Verspil niemands tijd; krijg gewoon de informatie die u nodig hebt.


Maak pas een afspraak om uw hond voor een eerste evaluatie naar de kliniek te brengen, als u het gevoel hebt dat u een goede keuze hebt gemaakt, zowel voor uw behoeften als voor die van uw hond.
Jaarlijkse bezoeken aan de dierenarts
Jaarlijkse bezoeken aan de dierenarts zijn van cruciaal belang, zelfs als uw huisdier volkomen gezond is en geen behoefte heeft aan inentingen. Een voortdurende samenwerking met een dierenarts-specialist maakt een gecoördineerd gezondheidsprogramma mogelijk, en de vergelijking van kleine veranderingen in de loop van de tijd met de uitgangswaarden.
Deze methode om basiszorg te verlenen kan ook met succes de overgangsstadia in het leven van uw hond controleren waarvan u zich misschien niet helemaal bewust bent. Tibetaanse Mastiffs bijvoorbeeld worden pas volwassen als ze 3 à 4 jaar oud zijn, maar tegen de tijd dat ze 7 zijn, worden ze al als seniorenhonden beschouwd.
Bij goed verzorgde honden verlopen deze levensovergangen meestal zonder veel ophef, maar een grondig medisch dossier en regelmatige controles zijn van cruciaal belang om eventuele problemen op te sporen en ze te behandelen voordat er ernstiger ziekten kunnen ontstaan.
Oudere Tibetaanse Mastiffs (7 jaar en ouder) kunnen het best tweemaal per jaar naar de dierenarts gaan, wegens het gevaar van hartziekten op latere leeftijd, vooral hypertrofische cardiomyopathie. Elektrocardiogrammen en jaarlijkse laboratoriumtests kunnen ook nodig zijn als er hartafwijkingen gevonden zijn.
De meeste gezondheidsproblemen die zich bij ouder wordende honden voordoen, zoals kanker, suikerziekte, artritis, en zelfs cognitieve stoornissen of “hondjesdementie”, kunnen behandeld worden met een goede levenskwaliteit voor uw metgezel.

Vaccinaties

De moderne diergeneeskunde heeft het mogelijk gemaakt uw hond in te enten tegen een hele reeks besmettelijke ziekten. Hieronder vindt u een lijst en een beschrijving van de belangrijkste.
Vaccinatie tegen het virus dat hondsdolheid veroorzaakt Alle 50 staten, alle provincies van Canada, het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie hebben het wettelijk verplicht gesteld om tegen hondsdolheid gevaccineerd te worden, omdat het dodelijk kan zijn voor zowel mens als dier.
De jaarlijkse toediening van deze vaccinatie is verplicht en de eigenaars van huisdieren moeten daarvan de bevestiging kunnen tonen, meestal door het aanbrengen van een plaatje aan de halsband of het tuig van de hond.

Parvovirus

Het parvovirus, dat dodelijk kan zijn en zeer besmettelijk is bij honden, kent vier verschillende stammen. De ziekte kan overgaan op andere honden, zelfs van personen die met zieke honden werken.
Lethargie, verlies van eetlust, hevig braken, en bloederige diarree behoren tot de symptomen. Uitdroging kan dodelijk zijn als gevolg van de aandoening.
Tegen één of meer van de vastgestelde ziektevarianten kan men zich beschermen met de parvovirusvaccinaties die nu beschikbaar zijn.


Canine Distemper Virus

Distemper is een ernstige en mogelijk dodelijke virusziekte, die vaak jonge pups treft. Er bestaat geen behandeling voor. Zij kan zich verspreiden door aanraking tussen besmette mensen of door de lucht.
Met distemper besmette honden zijn lusteloos en kieskeurige eters. Er zijn symptomen van diarree, braken en hoesten. In de latere stadia van de ziekte wordt het neurologische systeem van het dier beschadigd, en er kunnen toevallen optreden.
Het menselijke mazelenvaccin kan bescherming bieden aan jonge hondachtigen, omdat de twee virussen op elkaar lijken. Gewoonlijk worden deze doses gegeven aan kinderen tussen 4 en 10 weken oud.
(Kennelhoest, een soort bronchitis, moet niet verward worden met deze ziekte).
Dierenhoest
Kennelhoest is een veel voorkomende naam voor de besmettelijke ziekte van de luchtwegen tracheobronchitis. Puppy’s tussen de 6 weken en 6 maanden zijn bijzonder vatbaar, hoewel het overleven van één besmetting geen levenslange bescherming geeft. Kennelhoest kan honden van elke leeftijd treffen.


Het canine parainfluenza virus, het canine adenovirus 2 (canine distemper virus), en het canine adenovirus 1 zijn slechts enkele van de ziekteverwekkers die er de schuld van kunnen zijn.
Bordetella bronchiseptica, de meest voorkomende veroorzakende bacterie, streptokokken, pasteurella, pseudomonas, e. coli, en mycoplasma zijn andere bacteriën die een infectie kunnen veroorzaken.
Talrijke trimsalons, pensions en dagverblijven schrijven het vaccin voor, ondanks dat er onenigheid is over de werkzaamheid ervan.

Ziekte van Lyme

Herten teken brengen de Borrelia burgdorferi bacterie over die de ziekte van Lyme veroorzaakt. Elke streek heeft een andere prevalentie. Kreupelheid, koorts, en anorexia zijn enkele symptomen.
Hoewel er grote onenigheid bestaat over de werkzaamheid van het vaccin, vragen steeds meer eigenaars om het te geven. Dit is gedeeltelijk het gevolg van de misvatting dat huisdieren hun baasjes met de ziekte zouden kunnen besmetten. Alleen de teken die honden met de ziekte van Lyme besmetten, kunnen mensen met de ziekte besmetten.
De controverse over het vaccin
Hoewel het vroeger algemeen bekend was dat een gezelschapsdier een eerste vaccinatie kreeg en daarna herhalingsvaccinaties, wordt er nu meer nagedacht en gediscussieerd over vaccinaties in het algemeen, en ook over de beste volgorde om ze toe te dienen.
Het is van cruciaal belang rekening te houden met het werkelijke risico van het dier om een bepaalde ziekte te krijgen, ongeacht de omgeving van het dier of de mogelijkheid van interactie met andere honden.
Deze factor wordt afgewogen tegen de waarschijnlijke ernst van de ziekte in verhouding tot de leeftijd en de huidige conditie van de hond. Het is ook belangrijk rekening te houden met hoe lang en hoe goed de immuniteit gegeven werd.
Het Tibetaanse Mastiff ras kan gevoelig zijn voor vaccins en andere behandelingen, waaronder verdovingen, dus de meeste dierenartsen zouden de inentingen tegen rabiës, distemper en parvovirus waarschijnlijk als “musts” beschouwen Het vinden van een dierenarts die met deze honden vertrouwd is, is zo cruciaal.

Neutratie en sterilisatie

Het doel van castratie en sterilisatie van gezelschapshonden is ze te steriliseren en te voorkomen dat ze zich voortplanten, maar het is belangrijk te beseffen dat de operaties ook positieve gedragsbeïnvloedende en medische effecten hebben.
Een teefje zal aanzienlijk minder kans hebben om borstkanker te krijgen als zij vóór haar eerste menstruatie gesteriliseerd wordt. Van jongens wordt gedacht dat ze de kans op prostaatproblemen en ook op teelbalkanker verkleinen.
Sterilisatie kan zwerven, urinemarkering en ongepast opstijgen bij beide geslachten verminderen, evenals een beperkte afname van agressieve neigingen tegenover andere honden.
Bij castratie is een insnijding in het midden van de buik nodig om de baarmoeder en beide eierstokken te verwijderen. Wanneer een reu gecastreerd wordt, worden ofwel beide testikels verwijderd, ofwel wordt in elke testikel een oplossing ingespoten om de zaadproducerende cellen te doen krimpen.
Vóór de leeftijd van acht maanden moet elke vrouwelijke Tibetaanse Mastiff die niet aan een fokprogramma wil deelnemen, gesteriliseerd worden. Wanneer het seksueel agressieve gedrag van een reu een probleem wordt, moet hij gecastreerd worden.

Vlooien

Het is onredelijk te denken dat uw hond op een bepaald moment in zijn leven geen vlooien zal hebben. Deze uitwendige parasieten zijn de vloek van het bestaan van de meeste hondenbezitters, vooral tijdens de zomermaanden, maar de parasieten zijn ook onaangenaam voor de hond.
Jeuk is een voortdurend symptoom van vlooienbeten. Als een hond zich krabt tot hij pijn krijgt, kunnen er open zweren ontstaan die kwetsbaar zijn voor schadelijke infecties.
Vlooien voeren hun taken met grote doeltreffendheid uit. Een vrouwelijke vlo kan tot 40 eitjes per dag leggen en per dag 15 keer haar lichaamsgewicht aan bloed verorberen. Het is eenvoudig aan te nemen dat vlooien niet alleen onze huisdieren teisteren, maar ook onze pogingen om ze uit te roeien voor de gek houden door een zeer goede weerstand tegen insecticiden toe te voegen aan hun voortreffelijke scala van mogelijkheden.
Het gebruik van preventieve vlooienmiddelen op een Tibetaanse Mastiff vereist voorzichtigheid. Gezien de gevoeligheid van het ras voor pesticiden, zijn meer conventionele methoden van vlooienbestrijding misschien de beste keuze.
Gebruik een zachte shampoo die uitsluitend voor dieren gemaakt is om de hond te wassen. Borstel de vacht elke dag met een vlooienkam (eentje met heel dicht bij elkaar staande tanden). De kam wordt gebruikt om vlooien die in de tanden zijn blijven steken te verwijderen door hem voortdurend in een glas heet zeepsop onder te dompelen.
Vloeren en tapijten moeten gestofzuigd worden, en de stofzuigerzakken moeten ver van het huis weggegooid worden. Shampoo de tapijten en verwijder en was elk tapijt naar behoefte. Tot u er zeker van bent dat u het vlooienprobleem onder controle hebt, moet u het beddengoed van de hond elke dag wassen.


Gebruik een ontwikkelingsremmer (lufenuron) of een insectengroeiremmer (pyriproxyfen, methopreen, fenoxycarb) om huisoppervlakken te behandelen in plaats van een insecticide.
Er zijn talrijke verhalen van gezelschapshonden die ernstig ziek werden of stierven nadat hun eigenaars deze anti-vlooienmengsels hadden gebruikt, ondanks het feit dat medicijnen met chemicaliën als fipronil, imidacloprid, selamectine, en permethrin veilig geacht worden voor gebruik bij dieren.

Zoek naar levende vlooien of vlooien “vuil” achter de oren van de hond, in de oksels, en aan de basis van de staart, om regelmatig op vlooien te controleren. Deze substantie, die lijkt op kleine zwarte grindkorreltjes, is eigenlijk uitgeworpen bloed.
Biergist en verse knoflook kunnen aan de ochtendmaaltijd van de hond worden toegevoegd. Andere geheel natuurlijke methoden om vlooien te bestrijden zijn de hond afstoffen met natuurlijke vlooienpoeders die citronella, rozemarijn, alsem, pennyroyal, en eucalyptus bevatten.

Het tapijt, de meubels, en het beddengoed van het huisdier afstoffen met diatomeeënaarde. De stof, die de versteende overblijfselen zijn van eencellige algen, zorgt ervoor dat de vlooien opdrogen en sterven nadat ze ze ingeslikt hebben.
Koop de stengel waaruit zich bananentrossen ontwikkelen als vlooien uw tapijt teisteren en u de mogelijkheid hebt om dat te doen. Deze zijn af en toe te vinden op boerenmarkten in de open lucht.
Leg de stengel ’s nachts op de grond. In de stengel, waar ze vast komen te zitten, zullen de volwassen vlooien kruipen. Om eventuele eitjes op het laatste moment te vernietigen, verbrandt u de stengel en maakt u het tapijt schoon.

Teken

Als spinachtigen zijn teken verwant aan spinnen. Bovendien zijn het bloedzuigende parasieten die betrokken zijn bij de verspreiding van ziekten zoals de ziekte van Lyme. Het goede nieuws is dat een teek tussen de 24 en 72 uur vast moet zitten om een ziekte te kunnen overbrengen.
Wanneer u thuiskomt van het uitlaten van uw Tibetaanse Mastiff in gras of een bosrijke omgeving, vooral in de warmere maanden van het jaar, moet u de hond op teken controleren. Bij een dier als de Tibetaanse Mastiff dat zoveel vacht heeft, kan dat een uitdaging zijn, maar het is een essentiële voorzorgsmaatregel. Let goed op de buik, onder de armen, rond de staart, en achter en in de oorzones.
Wanneer u een teek verwijdert, is het van cruciaal belang dat de kop en de monddelen niet onder de huid van uw huisdier blijven steken, waar ze een onaangename zweer kunnen veroorzaken. Het aanbrengen van vaseline over de hele teek is een betrouwbare techniek.
Geef het spul een paar seconden om in te trekken. Het zal de ademhalingsporiën van de teek in het exoskelet blokkeren, waardoor hij zijn kaken zal openen. Meestal valt de teek er gewoon af als de gelei verwijderd wordt.
Zorg ervoor dat u uw handen wast met antibacteriële zeep en dat u de plaats van de beet schoonmaakt en ontsmet. Doe de teek in een pot met alcohol of huishoudbleekmiddel om hem weg te gooien.

Bestrijding van muggen en hartwormen

Omdat ze dodelijke hartwormen overbrengen, vormen muggen nog steeds een ernstige bedreiging voor uw honden, ook al biedt de dikke vacht van een Tibetaanse Mastiff een betere bescherming dan die van veel andere rassen.
Elke hond moet een voortdurende hartworm-preventieregeling volgen. Dit is een van de eerste onderwerpen die u met uw dierenarts ter sprake moet brengen. Bovendien moet u de muggenpopulaties in uw tuin agressief onder controle houden en vermijden dat er tijdens de warmere maanden stilstaand water blijft staan.


Houd uw huisdier zo veel mogelijk binnen wanneer er muggenhaarden zijn of wanneer er waarschuwingen zijn voor het uitbreken van hartwormen.
Een muggenbeet is de manier waarop de parasiet, Dirofilaria immitis, verspreid wordt. De hartspier is de woonplaats van de lange, dunne wormen. Zij veroorzaken daar bloedingen en verstopping van de bloedvaten, wat uiteindelijk tot hartfalen en de dood leidt.
Met hartworm besmette honden zijn geneigd te hoesten, flauw te vallen, en vertonen een duidelijke onverdraagzaamheid voor lichaamsbeweging.

Parasieten aan de binnenkant

Het kan zijn dat u bij het eerste onderzoek van uw puppy bij de dierenarts gevraagd wordt een nieuw monster van de ontlasting mee te brengen, om gecontroleerd te worden op verschillende soorten darmparasieten of “wormen”.
Die kunnen met een van de vele ontwormingsmedicijnen behandeld worden, en na 10 dagen moet een tweede ronde medicijnen toegediend worden om er zeker van te zijn dat alle overgebleven eitjes vernietigd zijn.
Een Tibetaanse Mastiff pup uit een goede kennel zal waarschijnlijk geen wormen hebben, maar elke hond, ongeacht zijn leeftijd, is vatbaar voor deze parasieten. Kleine witte korreltjes rond de anus van de hond zijn voor de eigenaar een veel voorkomend teken van spoelwormen.
Om het bestaan van andere vormen van parasieten vast te stellen, zoals lintwormen, die dodelijk kunnen zijn als ze gedurende langere tijd in het gastdier blijven, moet een ontlastingmonster onder een microscoop onderzocht worden.
De kans dat uw hond een van de vele vormen van wormbesmetting oploopt, wordt verkleind door alle volgende maatregelen:

Houd de omgeving van het dier zowel binnen als buiten netjes en hygiënisch.
Verwijder de uitwerpselen van de hond, en voorkom dat uw huisdier de uitwerpselen van andere honden opeet of besnuffelt.
Elimineer teken en vlooien.
Gebruik verschillende ongediertebestrijdingstechnieken om plagen van muizen, ratten, kakkerlakken, kevers en luizen tegen te gaan.
Laat de hond geen rauw vlees eten, vooral geen gevogelte, en geen karkassen van dieren.
Houdt u aan de hartwormpreventieregeling die uw dierenarts voorschrijft.
Laat uw huisdier niet zwerven; plan regelmatig ontlastingmonsters voor hem.

Warme plekken

Een “hot spot” is een pijnlijke en ondraaglijk jeukende rode, ontstoken, etterende en geïnfecteerde huidzone, veroorzaakt door pyotramatische of natte dermatitis. Haaruitval komt er vaak bij.
Tibetaanse Mastiffs (en andere rassen) zijn gevoelig voor het ontstaan van hot spots tijdens perioden van zware regenval en in warme, vochtige gebieden. Hot spots kunnen behandeld worden door de plek met waterstofperoxide te wassen en daarna maïzena of een antischimmel spraypoeder te gebruiken.
Als een ernstige brandhaard niet weggaat, moet u met uw huisdier naar de dokter gaan voor behandeling. Ernstige brandhaarden kunnen uitgroeien tot een stafylokokkeninfectie.

Entropion

Soms hebben Tibetaanse Mastiffs last van afwijkingen aan de oogleden, waarbij entropion en ectropion de meest voorkomende problemen zijn.
Entropion is wanneer het ooglid naar binnen buigt, waardoor het hoornvlies van het oog geïrriteerd wordt met de wimpers. De tegenovergestelde situatie heet ectropion. Het onderste ooglid draait dan meestal naar buiten.
Men denkt dat de problemen genetisch zijn, en veroorzaakt kunnen worden door de grootte en de vorm van het hoofd van de hond, of zelfs door te veel losse huid op het gezicht.
In de eerste weken van het leven is het meestal duidelijk of puppy’s een van beide kwalen hebben. Knijpen, overvloedige oogtranen, of, in het geval van ectropion, het rode bindvlies of weefsel rond het oog zullen opvallen.
Gelukkig zijn deze aandoeningen vaak van voorbijgaande aard, en groeit de hond er in wezen overheen, waarbij de oogleden weer normaal worden. Maar soms is de hulp van een oogarts nodig. Om het gezichtsvermogen van de hond te beschermen, is het van cruciaal belang om met zo’n deskundige te spreken in gevallen van een van beide afwijkingen die blijven bestaan.


Er worden vaak een paar “hechtingen” gebruikt om de oogleden weer in de juiste lijn te brengen; deze hechtingen zijn echter slechts bedoeld om enkele dagen tot enkele weken te blijven zitten.
Het kan nodig zijn nog een hechtingstechniek te doen om de groei van de oogleden onder controle te houden. Met een oogdruppelaar kunnen in die tijd ook kunsttranen in de ogen van de pup worden gedaan, om hem te helpen zich meer op zijn gemak te voelen. Een meer ingrijpend chirurgisch herstel is slechts af en toe nodig.
Het comfort en het welzijn van de hond zijn ongetwijfeld de belangrijkste factoren, maar het is van vitaal belang op te merken dat een hond bij wie entropion of ectropion operatief hersteld is, niet meer aan hondenshows mag meedoen. Die waarvan de oogleden pas getackeld zijn, komen echter nog wel in aanmerking om tentoongesteld te worden.

Elleboog- en heupdysplasie

Tibetaanse Mastiffs kunnen, net als veel grotere rassen, elleboog- en heupdysplasie hebben, wat veroorzaakt wordt door een misvorming van het aangetaste kogelgewricht.
Chronische ontwrichtingen of een te nauwe pasvorm die de beweging beperkt, kunnen het probleem zijn. Artritis maakt het geleidelijk aan moeilijker. De ernst van de disfunctie kan variëren van een lichte hinder tot ondraaglijke pijn.
Een onregelmatige pas of mank lopen, dat “bunny-hopping” wordt genoemd, is het eerste teken als er sprake is van dysplasie. Reeds vanaf de leeftijd van vier maanden kan dit gezien worden. Genetische factoren, lichamelijke schade, een te snelle groei, of zwaarlijvigheid kunnen allemaal de schuldige zijn. Chirurgie of iets drastischer zoals medicijnen en ontstekingsremmers kunnen als een soort behandeling gebruikt worden.

De meest ongewone genetische aandoening die bij Tibetaanse Mastiffs gezien wordt, is Canine Inherited Demyelinative Neuropathy (CIDN). Het is een zenuwaandoening die zich voor de leeftijd van zes weken manifesteert bij pups die verder gezond zijn. Het eerste symptoom is zwakte in de achterhand, die zich ontwikkelt tot volledige verlamming.
De aandoening beschadigt specifiek de zenuwvezels die het ruggenmerg met de spieren verbinden, wat leidt tot de degeneratie van de myelineschede die de zenuwen beschermt. Patiënten sterven tegen de leeftijd van vier maanden, omdat er geen genezing is.
Spierdystrofie is de aandoening die er bij de mens het meest op lijkt. In één lijn honden in het begin van de jaren tachtig vielen vooral de gevallen van CIDN op. Aangenomen wordt dat er geen levende dragers van het defecte gen meer zijn, nadat de dragers van de geteste honden uit de fok verwijderd waren.

Cardiomyopathie met hypertrofie

Hoewel het een zeer ongewone kwaal is, vertonen Tibetaanse Mastiffs toch vaker dan andere rassen hypertrofische cardiomyopathie (HCM). Door deze aandoening worden de wanden van het hart dikker, waardoor de bloedstroom naar het lichaam vermindert en de kamers van het hart zich niet voldoende vullen. Vaak ontwikkelt HCM zich tot ernstig congestief hartfalen.
Reuen worden het vaakst door HCM getroffen, vooral puppy’s. Totdat de ziekte gevorderd is, zijn er meestal geen verschijnselen, maar op dat moment zal het dier hoesten, kortademig worden, en niet meer in staat zijn tot regelmatige lichaamsbeweging. In andere gevallen blijft de ziekte onopgemerkt tot de hond aan een hartaanval overlijdt.
Een röntgenfoto wordt gebruikt om de eerste diagnose te stellen en kan een vergrote linker hartkamer aan het licht brengen. Het is ook gebruikelijk dat vocht zich in de longen ophoopt.
Het is echter niet zeldzaam dat de hond zowel een normaal EKG als een normale bloeddruk heeft. De enige betrouwbare methode om de diagnose HCM te bevestigen is een echocardiografie.
Voor HCM is geen behandeling bekend en het is uiteindelijk fataal voor honden, ondanks pogingen om het hen comfortabeler te maken.

De prijs van diergeneeskundige behandeling

Het gebied van de diergeneeskunde heeft de afgelopen 25 jaar grote vooruitgang geboekt. Er zijn meer therapiekeuzes beschikbaar en doeltreffender dan ooit, maar er zijn er weinig of geen die als betaalbaar kunnen worden beschouwd.
Desondanks zullen eigenaars van huisdieren alleen al in de Nederland en België in 2020 naar verluidt 5,8 miljard euro uitgeven aan hun viervoetige metgezellen. Het is gebruikelijk dat hondenbezitters geld lenen of onbetaalbare voorwerpen verkopen om de medische behandeling van hun huisdieren te kunnen betalen.

Deze realiteit is de aanleiding geweest voor de ontwikkeling van de ziektekostenverzekering voor huisdieren. Het bezit van een dekking voor uw huisdier kan de uitgaven van onvoorziene en hoge dierenartsrekeningen aanzienlijk verminderen, ondanks het feit dat het nog een betrekkelijk nieuw product is.
De gewone jaarlijkse verzorging van een hond kost naar schatting ongeveer €277, maar duurdere operaties zoals spoedoperaties of kankerbehandelingen kunnen nodig zijn.
Omdat huisdierenverzekeringen zo aanpasbaar zijn, kunt u uw dekking aanpassen door uw eigen risico, eigen bijdragen en overeengekomen eigen risico’s te kiezen om zo tot redelijke premies te komen.
Verzekeringsproducten voor huisdieren hebben enigszins verschillende terugbetalingsprocedures. Normaal gesproken betaalt u de dierenarts en dient u een claim in bij de maatschappij, die u dan een cheque voor de terugbetaling stuurt.
Voor €25-€35 per maand met uitkeringen tot €14.000 per jaar zijn er uitgebreide polissen voor honden verkrijgbaar. Deze polissen dekken ongelukken, ziekten, en sommige erfelijke problemen.
Hoewel de premies op dat niveau gelijk aan of hoger dan het geraamde jaarlijkse gemiddelde kunnen zijn, zijn de meeste eigenaars van gezelschapsdieren het er zonder voorbehoud over eens dat zij jaarlijks meer bij de dierenarts uitgeven dan verwacht wordt.
Preventieve gezondheidszorg voor elke gezelschapshond omvat, maar is niet beperkt tot, welzijnscontroles, hartwormpreventie, gebitsreinigingen, en periodieke ontlastingsonderzoeken.
Een huisdierenverzekering “betaalt zichzelf vaak vrij snel terug”, omdat elk van deze procedures een aparte kostprijs met zich meebrengt, naast de gewone afspraaktarieven.